بدون شرح

سلام یاهو

no-one-else — Sat, 03 Nov 2007 21:29:18 GMT

این لینکی که اینجا میذارم شاید خیلی مسخره باشه و در عین حال به غیرت ایرانیم ربط داشته باشه.

جریان یه بمب اطلاع رسانی هستش. به این صورت که هر کس توی جست و جوی یاهو کلمه ی yahoo mail رو جست و جو كنه اولين سايتي كه پيدا ميشه همينه yahoo mail(البته اگه تعداد لينك هاي مربوط به اين سايت از همه بيشتر باشه.) پس همه با هم به نشانه ي اعتراض به حذف كشور ايران از ليست ثبت نام ياهو روي اين لينك كليك مي كنيم و از بقيه وبلاگ نويس ها هم خواهش مي كنيم تا اين كار رو تكرار كنن.

لينك شود خواهشا!!! yahoo mail

اندر مقالات (3)

no-one-else — Sun, 28 Oct 2007 06:14:23 GMT

خویشتن را گرفتاری بسیار افتاد از جهت طبع طنزی که در وجودم نهفته است و گاه بی گاه سر از توبره ی خویش بیرون می آورد این احساس به کمال نرسیده.

حکایت امر این است که بداهه گویی های یک مرد باعث بالا رفتن سر وی به بالای دار می گردد. حال بالای دار رفتن سر در این مقال کنایه از چیست؟ جواب اینکه باید اندیشید. گفتار از جایی آغاز شد و با اتمام جمع درسی خاتمه یافت. ولی وای به آن ساعت که مکتب دار، من و ۲ نفر از همراهانم را در انتها مورد خطاب قرار داده و با غضب مورد عتاب که به مدخل من در آیید تا حساب رسی نمایم. ما که در کژ و تاب چگونگی برخورد بودیم سلانه وار به سمت مدخل این استاد کم نظیر روانه بودیم. کم نظیر از این بابت که ایشان در ازمنه ی دور و در امارات واکینگ ها به حل کردن تمارین استاد و نویسنده ی والاقدر جانستون مشغول بوده اند. جانستون همان کسی است که امروزه و در سراسر پهنه ی خاکی نوشته های ایشان در مجالس علمی مختلف تدریس شده و از طبع علمی بالایی برخوردارند. بگذریم. به مدخل ایشان فرود آمدیم.

در نهایت احترام به نشستن مبذول شدیم و در غایت انتقام به شکستن محکوم!

حکم صریح آمد که به جهت دیگرگون کردن نظم حاکم بر اجلاس محروم شدن از مکتب بر ما رواست. و تنها حق داریم تا روز پس دادن امتحان حاضر شویم و این سه واحد درسی را به اصطلاح آیندگان پاس بنماییم.

و اما احوالات اینجناب پس او وقوع این واقعه. چند دقیقه ای در خود فرو رفتم و چندی بعد در آمدم که به سهم خویش از خجالت خویش و به جهت عدم عدالت پاسخ عدم کفایت را با عمل خویش دهم که گفته اند و می سرایند:

نا برده رنج گنج میسر نمی شود ******* مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

فنزاک (7)

no-one-else — Tue, 23 Oct 2007 10:09:23 GMT

قسمت هفتم:

وقتی تنسور(tensor) رو دید که داره با اشاره با دیانا حرف میزنه دلش لرزید.

وقتی فهمید که دوباره سر و کلهی تنسور پیدا شده کفری شد. پر از تردید شد. یه چیزی مثل خوره افتاد به جونش. راهش رو کج کرد و انگار که اونا رو ندیده. به سمت در خروجی دانشگاه رفت.

مگه این 2تا ضد هم نبودن؟ مگه یه چند وقتی نبود که با هم حرف نمی زدن؟ حرف زدن یه پسر با دیانا واسه فنزاک سنگین نبود, اصلا. اینکه تنسور بخواد بعد از اون جریان دوباره بیاد سمت دیانا اذیتش می کرد. از خودش بدش اومد. به دیانا فکر می کرد. به اینکه شاید دیانا با یکی مثل خودش که گوشش نمی شنید و نمی تونست حرف بزنه, راحت تره فکر می کرد. به اینکه داره خودخواهی می کنه فکر می کرد. ولی تنسور بعد از جریان ضایع شدنش جلو همه چرا برگشته بود؟ مطمئن بود بقیه هم که دیانا و تنسور رو جلو دانشکده میبینن که دارن با هم گپ میزنن، تعجب می کردن.

دیانا دختر شیطونی بود. با همون زبون بی زبونیش با همه سر صحبت داشت. همه می شناختنش و باهاش دوست بودن. ولی فنزاک یه حس دیگهای نسبت بهش داشت. از همون ماه های اول شروع دانشگاه یه جور دیگه باهاش برخورد می کرد. وقتی میدیدش بدنش مورمور میشد. کم کم دیانا هم از اون خوشش اومده بود و بیشتر اوقات رو با هم میگذروندن. سر کلاسا، کافی شاپ دانشگاه،... . همون روزای اول بود که معلوم شد توی دورهی جدید دوتا دانشجو هستن که کر و لال هستن: دیانا و تنسور. تنسور پسر معقولی به نظر می رسید ولی روابط اجتماعیش زیاد خوب نبود. زود دست پاچه میشد. شاید یه مقدار هم حق داشت(به خاطر مشکلش توی شنوایی) و یا نه، آخه دیانا خیلی راحت ارتباط برقرار می کرد. خلاصه اینکه دیانا و تنسور از همون روزای اول با هم آشنا شدن و با وجود فنزاک یه مثلث دوستانه رو تشکیل میدادن.

چند ماه گذشت. رابطهی این سه تا خوب بود تا اینکه تنسور به دیانا پیشنهاد ازدواج داد، اونم جلوی بقیه بچه های دانشکده بعد از کلاس آزمایشگاه فیزیک.

اصل ماجرا از این قراره که دیانا خیلی منطقی به پیشنهاد تنسور جواب منفی داده بود و این کار دیانا روی فنزاک و تنسور تاثیر گذاشته بود. فنزاک از یه طرف خودش رو پیروز می دونست و فکر می کرد دلیل دیانا برای رد کردن پیشنهاد نه تنها تمایل نداشتن دیانا برای ازدواج تو این سن بوده بلکه دلیل اصلیش اینه که دیانا به فنزاک فکر می کنه و شخص دیگهای رو نمیتونه به دنیای رمانتیکش راه بده. تنسور هم که همهی آرزوهاش رو بر باد رفته میدیده از همون لحظه به بعد سعی می کنه که دیگه به دیانا فکر نکنه، سرخورده میشه و حتی توی روابط معمولش هم با دیانا سرسنگین میشه. دیانای قصهی ما به مسیر خودش روی خط مستقیم ادامه میده و فنزاک زود باور ما دچار غرور کاذب میشه و تنسور شکست خوردهی ما گوشهی عزلت می گیره و کلاغ پرسیاه ما هم به خونهاش نمی رسه و داستان این سری من هم تموم میشه و نتیجه گیری از این قسمت به عهدهی خواننده ها واگذار میشه و نویسنده از اینکه به مسائل ظاهری توجه می کنه خوشحال نیست و فنزاک هم تو دلش میگه عجب شخصیت عجیب غریبی دارم من و دیانا داره ماستش رو یه گوشه میخوره و اصلا به این مسائل فکر نمی کنه و شما هم کم کم خسته شدین و به علت اینکه سرتون درد گرفته میرین که قرص بخورین و من هم مطلب کم آوردم و همین جا تمومش می کنم.

کوچه باغ(2)

no-one-else — Sat, 06 Oct 2007 06:29:18 GMT

ثانیهها در گذرند

تو چرا سکوت کردهای؟

سکوت زمانه بس نیست؟

خاموشی فریادهای به زنجیر شدهای

تلنگر یک نگاه تو را عاجزند

بگو، بگو که در این سرای جز من و تو کس نیست

ثانیهها میگذرند

و تو همچنان خیره به یک آواز

تمنای چه چیز شوکت صدایت را کم کرد؟

که نگاهت دیگر

در به روی آغوش من نمیگشاید

چه بود که ما را در این سرای گم کرد؟

خنکای باد پاییزی بود؟

چک چک ناودانی بود؟

-در پی خستگی آن همه روز-

و شاید

عطر ریحان بعد از ظهر

در کوچه باغ نزدیک!

هر چه که بود

و هر که بود

از آن همه نرگس صبح

که به اولین نگاهت هدیه کردم، کمتر بود

نبود؟

بیا برگردیم به دشت شقایقها

بیا تا برسیم به قلهی همصدایی

همصدایم باش باز

نگاهت را ارزانی دار

تا بخوانم راز

تا بگویم آواز

سالاد زندگی(2)

no-one-else — Sat, 29 Sep 2007 07:16:43 GMT

یه چند روزی هست که از شروع ترم جدید می گذره و من سعی کردم که این عادت صحیح رو در خودم جا بندازم که شبا زودتر بخوابم و صبحا زودتر بلند شم تا به سه تا از کلاسام که ساعت 8:00 صبح تشکیل میشه برسم. اصولا من بعد از ترم دوم فهمیدم که من آدمی نیستم که هم شب دیر بخوابم و هم بخوام صبح به این جور کلاسا برسم. مثلا همون ترم دوم دو روز ساعت 8:00 معادلات دیفرانسیل داشتم.

اونایی که اون کلاس رو با من داشتن همیشه سر ساعت 9:15 تو کلاس میزدن زیر خنده! چرا که داداشت اونموقع تازه میرسید سر کلاس. دمش گرم استاده هم باحال بود چیزی نمی گفت. آخرش هم شب امتحانش مجبور شدم تا صبح بیدار بمونم تا بتونم پاسش کنم(هر چند اون شب با یکی از دوستام تو کتابخونه بودیم. 2ساعت خوندیم و بقیهاش تا صبح چرت و پرت می گفتیم واسه هم! یادش بخیر)

حالا من همه اینا رو گفتم که برسم به اول سالاد زندگی اونروزم یعنی چهارشنبه 4/7/86:

صبح اونروز ساعت 11 کلاس داشتم ولی خوب بر حسب عادت ساعت 8 اینا بلند شدم و شال و کلاه کردم که برم دانشگاه و به تبع اون دانشکده! البته اونروز کار هم داشتم که زود رفتم. رسیدم فلکه دوم آریاشهر که سوار اتوبوس شم بیام دانشگاه ولی صفش خیلی زیاد بود. یه چند تا فحش به ارکان مختلف نظام دادم و رفتم تاکسی گرفتم و رسیدم دانشگاه. بر خلاف عادت از درب خیابون رشت رفتم تو( دانشگاه من 4تا درب داره که یکیش واسه پارکینگ اساتیده، یکیش از خیابون حافظه-درب اصلی-آخریش هم از خیابون ولیعصر) رفتم و رفتم تا رسیدم به دانشکده. اول از همه رفتم سایت کامپیوتر تا متن تقدیرنامه از اعضای قبلیه شورا صنفی رو آماده کنم. داشت تموم میشد که رفیقم سهند(همونی که تا صبح با هم چرت و پرت می گفتیم شب امتحان معادلات) اومد بغلم نشست و از احمدی نژاد گفت که چه گندی زدن بهش تو دانشگاه کلمبیا. می گفت اخبار CNN یه تیکه هاییش رو نشون داده و خوب رفیقای منم که همه زبان خفن! واسم گفت که رییس دانشگاه چجوری از رییس جمهور محبوب ما! پذیرایی کرده. رفتم تو فکر که آخه بابا... ولش کن.

متن رو آماده کردم و یه پیامک! فرستادم واسه دوستم که کاغذهای ابر و بادی که خریده بود رو سر ساعت بیاره سایت که اونم نه گذاشت نه برداشت و با 20 دقیقه تاخیر آخر تو کتابخونه گیرش آوردم. (الان خودش داره این رو میخونه. یه مهر تایید بزن پای این جمله ها و بگو که من دارم راست میگم. رو مانیتورت نه ها! توی نظرات) کاغذ ها رو گرفتم و رفتم خدمات چاپ بالای دانشگاه که برام روی کاغذها پیادهاش کنه. اولش گفت برگی 100تومن! جا خوردم ولی گفتم باشه 10تا بزن. کارش تموم شد و گفتم یه فاکتور هم بده بهم. به شاگردش گفت بزن برگی 50تومن. گفتم پس چرا اولش گفتی 100؟ گفت اینو گفتم ببینم چی میگی. چون قبول کردی الان می گم 50تومن. من نمیدونم این چه روشی بود که این دوست عزیزمون میخواست باهاش آدم شناسی کنه! خلاصه کاغذها رو که حالا اسمش شده بود تقدیر نامه رو بردم و گذاشتم تو قاب. بد نشد. ساعت داشت 11:00 میشد و من باید میرفتم سر کلاسم. کلاس تموم شد و اومدم بیرون که سریع برم یه چیزی بزنم به بدن( آقا من همینجا بگم من روزه نمیگیرم. دلایلش هم به خودم مربوطه...چیه؟!!) نشد، یعنی وقت نشد. بعدش هم من دیدم امروز که قراره شورا صنفی دانشکده به دانشجوها افطاری بده زشته که یکی از اعضاش یه کوچولو گرسنه نباشه!

شلم شولبایی بود واسه افطاری. ورودی های جدید که دعوت نامه نداشتند جمع شده بودن پشت درب شورا که آقا ما هم میخوایم بیایم. اونور سه تا از دوستام داشتن توی آشپزخونهی سلف شله زرد درست می کردن. اون یکی از دوستام که تو شورا عضو بود ولی اونروز نبود سعی داشت مارو از راه دور مدیریت کنه(tele-management) . دبیر شورای صنفی هم که من شخصا زیاد باهاش حال نمی کنم از اونور دست رد به سینهی اونایی میزد که دعوت نامه گیرشون نیومده بود...

خلاصه گذشت و گذشت تا ساعت شد 15:00 و من رفتم یه سر زدم به بچه ها تو آشپزخونه. به به چه شله زردی شده بود. خیلی خوب بودا ولی به گمانم گلابش گم بود. برگشتم رفتم سر کلاس آز مقاومت مصالح که اونسر دانشگاه برگزار میشد. از نحوهی تدریس استادش که بگذریم ساعت میشه 17:15 و یه ساعت مونده به افطار. وای چه کنم چیکار کنم!نترسین، همه چی مرتب بود و من هم اصلا استرس نداشتم! همه رفتیم سلف اساتید تا به امید خدا چندمین افطار دانشکدهای رو برگزار کنیم و چه برگزار کردنی بود. پرفکت! عالی! نوشابه وا3 خودمون باز نمی کنما ولی همکاری توی چهرهی بچه ها موج میزد. هر کی دوست داشت به بهترین نحو برگزار بشه. اگه پسرای دانشکده بهم لقب CL ندن باید بگم دخترای دانشکده مثل همیشه گل کاشتن. البته همه همکاری کردیما ولی تلاش و دلسوزی اونا جای خودش رو داشت. همون لحظه بود که به خودمو رشتمو ....همه...به همه چیز بالیدم!(جریان داره!) یعنی همه داشتن بال بال میزدن! افطاری تموم شد و علی موند و حوضش! همه رفتن و تنها ورودی84ها (یعنی ما) موندن. هر کسی یه گوشهی کار رو گرفت. میزا رو جمع کردیم. بطری نوشابه ها. ظرفای سالاد و زولبیا. همونجا بود که یکی از دوستام گفت ببین چقدر حروم هدر شده. اینو که گفت یه نگاهی به میزا انداختم و دیدم اوه اوه، راست میگه. بعد یه چند ثانیه رفتم تو فکر و دیدم اون حس زیبای من چقدر زیباتر میشد اگه این افطاری مختصرتر بود و اینقدر مواد غذایی تو سطل آشغال ریخته نمیشد.

خداحافظی کردیم و 12تا از پسرا با سه تا ماشین ریختیم توی اتوبانهای شهر تا رسیدیم فرحزاد. رفتیم توی یکی از همین باغچه ها و تا نشستیم فهمیدیم ای بابا، گیر بازار شده و داداشمون بهمون قلیون نمیده. آقا ما رو میگی با خلق تنگ اومدیم بیرون از اونجا رفتیم بغلیش که اونجا قلیون داشت. یه لیمو زدیم به بدن و ریختیم بیرون. نخود نخود هر که رود خانهی خود. نوید ما رو رسوند خونه و من تا رسیدم خونه دیدم اهل خونه نشستن پای مصاحبه خبری رییس جمهور محبوبمون! آقا این بنده خدا مصاحبه کننده ه هر چی می پرسید این داداشمون یه چی دیگه جواب میداد. همش می گفت: ما خوبیم، شما هم خوب باشید. ما فکر می کنیم فلان. ما فکر می کنیم بهمان. یه جاش گفت شما نمیتونین به نمایندگی از مردم آمریکا صحبت کنین ولی من میتونم به نمایندگی از ملتم صحبت کنم. یه جوری میگه ملتم ... استغفرالله... منو میگی اینو که گفت شاکی شدم شکایت خودم رو با رفتن به سمت تختم اعلام کردم!

آخیش...تموم شد

شعر افطار

no-one-else — Wed, 26 Sep 2007 06:18:40 GMT

در اتاقي كه پر است از ابر و مه،
دست‌هايم بوي باران مي‌دهد
عكس من در قاب مي‌خندد به من
خنده‌اش بوي دبستان مي‌دهد

بوي باد از كوچه مي‌آيد، و من
در اتاقم چاي را دم كرده‌ام
با بخار گرم چايي، سقف را
پر زباغ سرد شبنم كرده‌ام

قُل قُل گرم سماور در اتاق
مي‌برد من را به عصر كوزه‌ها
مي‌برد تا لحظه‌ي افطارها
مي‌برد من را به ماه روزه‌ها

لحظه‌‌ افطار وقتي مي‌رسيد
سفره پر مي‌شد ز عطر كال ياس
لحظه‌اي احساس مي‌كردم كه من
نور دارم بر تنم جاي لباس

سبز مي‌شد با پدر، باغ دعا
نرم مي‌خواند از كتابي آشنا
با فطير تازه مادر مي‌رسيد
دستهايش داشت بوي ربّنا

ش: ابراهيمي(شاهد)

منبع: http://www.heyatblog.ir/archives/000897.php

فنزاک (6)

no-one-else — Tue, 11 Sep 2007 09:05:29 GMT

قسمت ششم:

مسیر دانشکده ی مکانیک تا دانشکده ی علوم پایه زیاد طولانی نبود منتها به دلیل پیچ و تاب خاصی که داشت و همچنین گلدونها و درختچه هایی که اطراف مسیر رو زیبا کرده بودن، گذرگاه اکثر دانشجوهای فني مهندسي بود.

فنزاك اون روز ساعت 10 صبح ترموديناميك داشت و تا نيم ساعت ديگه كلاسش شروع ميشد. داشت با بهترين دوستش تو دانشكده يعني "دورمن" قدم زنون به سمت دانشكده علوم پايه مي رفت. بهتره مكالمات بين دورمن و فنزاك رو گوش كنيد. توجه من رو كه خيلي جذب كرد. دورمن شروع مي كنه:

- آورديش؟

- آره آوردم. من كه ميدونم تو نميخونيش. بازم ميري ميندازي اون گوشه. آخرشم سگ همسايه مياد و روش كار خرابي ميكنه.

- مسخره بازي در نيار. اون موقع جريان فرق مي كرد. خودت شاهد بودي كه تو چه مخمصه اي گير كرده بودم.

- ولي اينم بگم بهت كه اين كتاب براي من خيلي جالب بود و شايد تو اصلا ازش خوشت نياد.

- شايد. حالا كتاب رو بده يه نگاهي بهش بندازم.

فنزاك كتابي كه چند روز قبل خوندنش رو تموم كرده بود رو به دورمن داد تا اونم بخونه. اين يكي از عادت هاي خوب فنزاك بود كه هميشه دوست داشت كتابهايي رو كه دوستشون داره، بده به اين و اون تا بقيه هم از خوندن اونا لذت ببرن. ولي بين خودمون باشه ها، فنزاك يه معدود كتابايي رو هم به هيچ كسي نمي داد چون خيلي واسش مهم بودن. شايد بودن اون كتاب ها توي كتابخونهي شخصيش يه جورايي بهش قدرت ميداد و دوست نداشت اين منبع قدرت از اون دور بشه. طبيعيه، نه؟

اين كتابي هم كه به دورمن داد يه كتاب فلسفي بود به نام "فيلسوف غربي – بستر شرقي" كه در مورد شرقي شدن انديشه هاي روشنفكران غربي مطالبي نوشته بود و توجه مهندس جوان ما رو جلب كرده بود.

بعد از 5 دقيقه سكوت بين ايندو، دورمن:

- اينا چيه ميخوني؟

- گفتم شايد خوشت نياد.

- بدمم نيومد ولي به نظرم به درد سن من و تو نميخوره.

- اتفاقا مخصوص من و تو نوشته شده. اگه ميدوني نميخونيش بده به من، ميدمش به ديانا. مي دونم اون خوشش مياد.

- آره شايد چند سال ديگه ازت گرفتم و خوندمش.

- تو كه اونموقع داري واسه امتحان ورودي مقطع ارشد ميخوني آقا پسر درسخون؟

- منظورم بعد از تموم شدن درسم بود. تو اين سالها فقط مي خوام درس بخونم. به هيچ چيز غير از درس خوندن فكر نمي كنم.

- معلومه هنوز هيچ چي نشده بهت مي گن آقاي دكتر. ولي من نظرم اين نيست. تو در انتها ضرر خواهي كرد. روراست بگم بهت دورمن. تو نيومدي دانشگاه كه فقط درس بخوني و مدرك بگيري و بري بيرون. تو اومدي اينجا تا زندگي كردن هم ياد بگيري. قبول دارم سطح نمرات من به پاي تو نميرسه ولي من هم دارم درسم رو ميخونم و هم به كاراي ديگه ام ميرسم. نمي خوام از راهي كه انتخاب كردي منصرفت كنم ولي بهت پيشنهاد مي كنم يكم هم به دنياي اطرافت توجه كن.

- قبول دارم. ولي سرشت من اينجوريه. از بچگي همش تو سرم كردن كه درس بخونم. نه بابام نه مامانم من رو آزاد نذاشتن. با اين كه با زور اونا اين رشته رو انتخاب كردم ولي خدا رو شكر الان از رشته ام خوشم مياد. راضيم.

دورمن يه نگاهي به روبرو كرد و بعد از چند دقيقه فكر كردن ادامه داد:

- فنزاك من توي سوت تيچ خيلي تنهام. اگه بخوام آدمهاي اطرافم رو دسته بندي كنم بايد بگم 90% مثل تو فكر مي كنن و فكر كنم تنها 10% يا كمتر مثل من رفتار مي كنن.

- به نظرم تو خودت نمي خواي. تو اسير اون چيزي هستي كه نمي دوني چيه. من هر كمكي از دستم بر بياد برات مي كنم. همه ي ما ها با هم فرق داريم. يه جاهايي تو بايد كمكم كني. يه جاهايي من. همه چيز فرمول نيست.

ديگه كم كم رسيدن دم در كلاس. دورمن گفت من اين جلسه نميام، مي خوام كمي فكر كنم. فنزاك با تعجب نگاهش كرد. تعجبش به لبخند تبديل شد و بعد تنهايي وارد كلاس شد.

زنجیر

no-one-else — Thu, 06 Sep 2007 09:04:18 GMT

یکی از ایالت های آمریکا. یک زن با ماشین پنچر شدهاش کنار یه جادهی بیابونی ایستاده و به ته جاده خیره شده.

هوا سرد بود. خیلی سرد. باد سوزناکی میومد و هوا داشت کمکم تاریک میشد. درمونده بود که چی کار کنه!؟ چون که خودش به تنهایی نمی تونست چرخ کادیلاکش رو تعویض کنه. توی سرش این سوال تکرار میشد:

"مبادا تا چند ساعت دیگه اتومبیلی از اینجا رد نشه؟"

نیم ساعتی گذشت. زن کم کم داشت ناامید می شد تا اینکه از دور دست اتومبیلی رو دید که داره بهش نزدیک میشه. خوشحال شد ولی بعد کمی ترسید. ماشین نزدیک تر شد و با علامت زن ایستاد. یه مرد جوان از یه شورلت قدیمی پیاده شد و گفت: "می تونم کمکتون کنم؟" زن با ترس و لرز به چرخ پنچر شده اشاره کرد. مرد جوان با لبخندی گرم گفت: "هوا سرده, شما بفرمایید توی ماشین من تا بنده چرختون رو عوض کنم." زن احساس آرامش کرد و رفت تا کمی گرم بشه.

کار تعویض تموم شد و مرد به سمت زن رفت تا ازش خداحافظی بکنه. تا مرد خواست اولین جمله رو بگه زن دست برد سمت داشبورد کادیلاکش و مقداری دلار رو بیرون آورد. اون زن حاضر بود تا 10 برابر هزینهی تعویض چرخ رو پرداخت کنه. مرد تا پول ها رو دید گفت: "خانوم من از شما پول نمی خوام." زن گفت: " غیر ممکنه, بفرمایید چقدر بهتون بدم؟ شما من رو نجات دادین. 100 دلار کافیه؟ و شایدم بیشتر؟ بفرمایید چقدر بهتون بدم؟" مرد در جواب گفت: "خانوم من که گفتم پول نمی خوام. من این کار رو برای خدا انجام دادم. فقط یه چیز از شما می خوام." زن گفت: "چه چیزی؟" مرد گفت: "قول بدین که رشته ی کمک کردن به دیگران توسط شما پاره نشه و شما هم اگر می تونستید به کسی کمک کنین حتما این کار رو بکنید و به اون فرد هم این توصیه رو بکنین که آخرین عضو این سلسله نباشه."

مرد خداحافظی کرد و زن نیز کمی تامل کرد و به راه افتاد. چند مایل جلوتر به یه رستوران کوچیک کنار جادهای رسید. گرسنه بود. ایستاد تا غذایی بخوره. داخل شد و نشست. تنها شخص فروشنده یک خانم حامله بود. غذایی سفارش داد و منتظر شد. در همین حین به اطرافش بیشتر دقت کرد. جای محقری بود و معلوم بود که یک زن به تنهایی خیلی سخت اونجا رو اداره می کنه. اون هم یک زن حامله. ناگهان فکری به ذهنش رسید. غذاش رو خورد و درخواست صورت حساب کرد. روی صورت حساب مبلغ 15 دلار و 50 سنت نوشته شده بود. زن پول غذا رو داد و اونجا رو ترک کرد. زن حامله تا اسکناس 50 دلاری رو دید خواست تا باقی پول رو پس بده, ولی دید که زن نیست و به جاش یک یادداشت کنار بشقاب غذا به جا مونده:

" نیازی نیست باقی پول رو پس بدی. اون رو برای خودت بردار. می دونم که بهش احتیاج داری. از ظاهرت هم معلومه که چند وقت دیگه کوچولویه زیبایی رو از طرف خدا هدیه می گیری. 200 دلار دیگه هم زیر رومیزی هست. اون رو هم بردار و برای خرج بیمارستان هزینه کن. فقط ازت می خوام که تو آخرین حلقه از زنجیر کمک به دیگران نباشی. تو هم اگه دیدی کسی به کمکت احتیاج داره, به اون کمک کن. به امید روزی که همه مردم روی زمین حلقه حلقهی این زنجیره رو تشکیل بدن."

زن با خوشحالی شب به خونه رفت و این خبر خوش رو به شوهرش داد. بهش گفت که دیگه نباید نگران خرج بیمارستان باشن. بهش گفت که خدا ما رو دوست داره و بهمون کمک کرده.

شوهر خدا رو شکر کرد.

کمی فکر کرد و بعد از ظاهر اون زن پرسید. همسرش جواب داد.

از ماشینی که اون زن سوار بود پرسید. همسرش جواب داد.

اشک تو چشم های مرد حلقه زد...

مشکل کار کجاست؟

no-one-else — Sat, 25 Aug 2007 10:41:18 GMT

مشکل کار کجاست که:

۱- وقتی تو اتوبوس نشستیم با اینکه می دونیم پیرمردی که کنارمون ایستاده سختشه ایستادن ولی بلند نمی شیم تا اون بشینه و باز با اینکه می دونیم خودمون هم یک روز مثل اون سالخورده می شیم و دوست داریم یه جوون برامون بلند بشه تا ما بشینیم؟

۲- با ۲۵۰۰ سال تمدن هنوز واسه ۲۰ دقیقه نشستن روی صندلی مترو آن چنان همدیگه رو هل می دیم که انگار قراره روی صندلی پادشاهی بشینیم؟

۳- این همه با ماشین توی خیابون ها تند میریم تا آخرش تصادف کنیم و تازه بشه درس عبرت برامون و اینکه تصادف یکی دیگه برامون تجربه نمیشه؟

۴- کسب و کارمون برکت نداره و توی فلافلی که می دیم دست مردم از نخودی استفاده می کنیم که واسه ۶ ماه پیش بوده و صاحب انبار حاضره این نخودهای دور ریختنی رو به نصف قیمت به مغازه دار بفروشه تا هم صاحب انبار سود کنه و هم صاحب مغازه. این وسط هم مصرف کننده ضرر می کنه و معده اش تا ۳ روز درد کنه؟

۵- دلمون واسه هم کمتر تنگ میشه و جیبامون واسه پول بیشتر گشاد؟

۶- زشتی هارو می بینیم و سعی نمی کنیم خودمون رو زیبا کنیم؟

۷- آدمهای موفق رو میبینیم و باز سعی نمی کنیم تا مثل اونا بشیم؟

۸- از اینکه یکی پشت سرت حرف بزنه بدت میاد و با کمال خوشحالی پشت سر این و اون حرف می زنیم؟

۹- . . .

۱۰- . . .

در بارگاه حافظ شیرازی (3)

no-one-else — Fri, 17 Aug 2007 08:22:14 GMT

دانــی کـــه چنگ و عود چه تـقریر مــی کنند

پــنـهان خــوریــد بــاده که تــعـزیـر مــی کنند

نــامــوس عــشق و رونــق عــشاق می برند

عــــیب جــوان و ســرزنــــش پـیـر مــی کنند

جــز قــلب تــیره هــیـچ نــشد حــاصل و هنوز

بــاطـل در ایـن خیــال کــه اکـسیر مــی کـنند

گویــند رمــز عــشق مـــگـویـید و مــشـنـویـــد

مــشکل حــکایــتـیسـت که تــقریـر مــی کنند

مــا از بــرون در شـــده مــغـــرور صــد فــریــب

تــا خـــود درون پــرده چــه تـــدبـیـر مــی کنند

تــشویــش وقت پــیر مــغـان مــی دهــند بـاز

ایــن سـالکان نــگر کــه چـه بـا پیر مــی کنند

صـــد مـلک دل به نــیـم نــظر مــی توان خرید

خوبان در ایــن مــعامــله تقصیــیـر مـــی کنند

قــومـی بــه جـد و جهـد نـهادند وصل دوست

قــومــی دگـــر حــــواله به تـقـدیـر مــی کنند

فــی الــجمـله اعتــماد مــکن بـر ثــبات دهـر

کایــن کارخـانهایـست کــه تــغـییر مــی کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چــون نیــک بنگری هـــمه تــزویـــر مــی کنند