گاهی شده که آدما تو زندگی به یه چیزی عادت می کنن.

اولش خوبه، چون بالاخره این ما بودیم که انتخابش کردیم و دوستش داشتیم ( با این قسمت حرفم اصلا موافق نیستم ) و بعدش هم دوباره انجامش دادیم تا شده عادت!

البته عادت داریم تا عادت. توی یه دسته بندی خاص می تونه خودآگاه باشه و همچنین نا خودآگاه.

ترک کردنش هم دو حالت داره یا خوشاینده یا ناخوشایند...

بیشتر از نخوام وضع کنم باید بگم که عادت کلا چیز خوبیه و خوبه که به چیزای خوب عادت کنیم تا برامون مفید هم باشه.

انسانها هم دو دسته اند به نظر من :

اونایی که زود به یه چیزی عادت می کنن و زود هم ترک عادت.

و اونایی که به یه چیزی عادت می کنن و ول کن ماجرا نیستن.

من خودم موافق گروه اول هستم. چون مثلا ما اگه به یه چیزی عادت کنیم دیگه لذت انجام دادنه اون کار رو از دست میدیم ... دیگه واسمون تازگی نداره

مثلا وقتی دو نفر ( مهم نیست از چه جنسی ) با عادت کردن به هم احساس می کنن همدیگرو دوست دارن.. نمیشه اسم اون رو دوست داشتن گذاشت.

 من خودم شخصا اصولا به چیزی عادت نمی کنم و هی از این شاخه به اون شاخه رفتن رو دوست دارم ... دوست دارم به همه چی یه ناخنک بزنم ...فقط یه ناخنک.

اصلا من نمی گم ...قدیمیا گفتن : (عادت نکنید زیرا: ) ترک عادت موجب مرض است.

الان شما هم دو دسته هستین اونایی که این رو می خونن و همصدایی می کنن و اونایی که نمی کنن!