ثانیه­ها در گذرند

تو چرا سکوت کرده­ای؟

سکوت زمانه بس نیست؟

خاموشی فریادهای به زنجیر شده­ای

              تلنگر یک نگاه تو را عاجزند

بگو، بگو که در این سرای جز من و تو کس نیست

ثانیه­ها می­گذرند

              و تو همچنان خیره به یک آواز

تمنای چه چیز شوکت صدایت را کم کرد؟

               که نگاهت دیگر

                              در به روی آغوش من نمی­گشاید

چه بود که ما را در این سرای گم کرد؟

خنکای باد پاییزی بود؟

چک چک ناودانی بود؟

               -در پی خستگی آن همه روز-

و شاید

عطر ریحان بعد از ظهر

               در کوچه باغ نزدیک!

هر چه که بود

و هر که بود

از آن همه نرگس صبح

                که به اولین نگاهت هدیه کردم، کمتر بود

                نبود؟

بیا برگردیم به دشت شقایق­ها

بیا تا برسیم به قله­ی هم­صدایی

هم­صدایم باش باز

نگاهت را ارزانی دار

تا بخوانم راز

                 تا بگویم آواز