زندگانی جلوه گاه هنرمندی آدمی است

هر کسی نغمه‌ی خویش بسراید و باز رود

جلوه گاه همواره برپاست

باشکوه باشد آن هنگام که نغمه‌ا‌ی در خاطره‌ها حک شود

هنرمندان هر مرز و بوم گنجینه‌ی ادبی آن سرزمین‌اند و این بر احدی پوشیده نیست.

ادیبی بر من این راز آشکار کرد، که تا باقی‌اند، فانی‌اند و چون فانی‌اند، باقی.

و به راستی چنین است حکایت این دوران که بزرگان ما گاه زوال جسمشان، روحشان در دلها دلنشین‌تر می‌افتد در قیاس با دلنشینی روحشان در زمان پیوند آن با پیکرشان.

فی المثل است حکایت در گذشت خواننده‌ا‌ی عزیز، خوش آوا، نیک‌‌سیرت و زیباصورت، بانو مهستی که چون به دیار باقی شتافت در یادها زنده ماند و خواهد زیست در خاطره‌ها همچون بلبل شعر حافظ که در بوستان ادبیات این مرز و بوم خوش نغمه می سراید تا زمانی که زنده‌اند پارسیان هنردوست.

روحش شاد و یادش گرامی.