پـــیش از ایـــنت بیش از این اندیشه عشـــاق بود

مـهـــــرورزی تــو بـــا ما شـــــهره آفـــــاق بــــــود

یـــــاد باد آن صحبت شب‌ها که با نوشــــین لبـان

بحــــث سر عشـــق و ذکر حلقه عشـــاق بـــــود

پیش از این کاین سقف سبز و طاق مینا برکشند

منظر چشم مـــرا ابروی جـــــانان طــــاق بــــــود

از دم صـــــــبح ازل تــــــا آخـــــــر شــــــام ابــــد

دوســتی و مـــهـر بر یک عهد و یک میثاق بـــــود

ســــایه مــــعـشوق اگر افــتاد بر عاشق چه شد

مـا بـــه او محتاج بـودیـم او به ما مـشتاق بـــــود

حسن مــهـرویان مجـلس گرچه دل می‌برد و دین

بـــحث ما در لــطف طبع و خوبــی اخــلاق بـــــود

بر در شـــاهـم گـــدایی نـــکته‌ای در کــــار کـــرد

گــفت بر هر خوان که بنشستم خــدا رزاق بــــود

رشـــته تسبیــح اگر بگـســست معــذورم بــــدار

دسـتم اندر دامـن ســاقی سیمین سـاق بـــــود

در شـــب قدر ار صــبوحی کــرده‌ام عــیبم مـــکن

سر‌خوش آمد یار و جــامــی در کـــنار طـاق بـــود

شـــعر حـــــافظ در زمـــــان آدم انـــدر بــاغ خـــلد

دفــــتر نــــسرین و گـــل را زیـــنــت اوراق بـــــود